علت عدم قبولی دانش آموزان شهرستان در دانشگاه های درجه یک

علت عدم قبولی دانش آموزان شهرستان در دانشگاه های درجه یک به قلم علی اضغر آخوندی

به گزارش سفیرخور به نقل از سایت علی اصغر آخوندی، مدتی است یکی از دوستان گرامی موضوعی بس مهم را یادآوری می کند که مغفول مانده و کمتر کسی به آن اندیشیده و یا در باره آن اقدامی کرده است. و آن موضوع قبولی فرزندان خطه کویر در دانشگاه های مهم و دولتی کشور است. در سال های اخیر هر سال تعداد زیادی از دانش آموزان شهرستان در کنکور موفق شده و به دانشگاه راه می یابند اما دانشگاه پیام نور و یا علمی کاربردی. خدای ناکرده قصد نداریم بگوییم دانشگاه پیام نور و یا علمی کاربردی از نظر سطح علمی و کیفیتی پایین هستند، نه؛ اما دانش آموزان کویری شهرستان سطح شان از این دو دانشگاه بسیار بالاتر و برتر است. اما چرا این استعدادها به اندازه سطح و لیاقت خود از امکانات آموزش عالی کشور استفاده نمی کنند؟ ابتدای مطلب باید اذعان کنم که در این نوشتار قصد نداریم کسی را به عنوان مقصر جلوه داده و تقصیرها را گردن آن شخص و یا نهاد بار کنیم. اما چیزی که نمی توان انکار کرد این است که دانش آموزانی داریم با سطح استعداد و هوش بالا که اگر نگوییم از سطح کشوری بالاتر هستند حداقل تراز کشوری را دارا می باشند؛ اما مسئله این است که کمتر به دانشگاه های دولتی و برخوردار و بالای کشور راه می یابند؛ علت چیست؟

برای پیدا کردن علت این امر چند گزینه را می توانیم مورد بررسی قرار دهیم که عبارتند از:

۱ دانش آموزان.

۲ خانواده ها.

۳ مدارس.

۴ آموزش و پرورش.

۵ مسئولین شهرستان.

اما برای روشن شدن بحث  هر یک از این عوامل را به اختصار مورد بررسی قرار می دهیم.

۱ دانش آموزان. دانش آموزان این دوره از انگیزه برای راه یابی به دانشگاه برخوردار نیستند و باری به هر جهت تحصیل می نمایند. یکی از دلایل این بی انگیزگی این است که وضعیت اشتغال نامشخص بوده و هر کدام از آنها می بینند که در فامیل و آشنایان خود لیسانس و یا فوق لیسانس های بیکار وجود داشته و با دیدن انها این جمله معروف در ذهن آنها نقش می بندد که بچه جان درس نخوان لیسانس ها بیکارند. اگرچه این موضوع عامل بسیار مهمی است و می تواند دانش آموزان را از نظر انگیزه تخلیه نماید اما از طرف دیگر می بینیم همین دانش آموزان در کنکور شرکت کرده و حداقل در دانشگاه های پیام نور و علمی کاربردی ادامه تحصیل می دهند. اگر عدم انگیزه عامل مهمی بود نباید اینان در این دانشگاه ها ادامه تحصیل می دادند. به نظر می رسد اولیای امر – از والدین و کادر مدرسه و اداره – باید برای ایجاد انگیزه در نسل فعلی تلاش بیشتری انجام داده و این باور را در آنان تقویت کنند که دانش آموزان منطقه ۳ هم می توانند در دانشگاه های تهران و شریف و علامه طباطبایی و … قبول شوند.

۲خانواده ها. آیا خانواده های امروزی نسبت به گذشته به تحصیلات عالی فرزندان خود کمتر توجه میکنند؟ به نظر می رسد جواب این سوال منفی باشد. چرا که اگر چه در دو- سه دهه گذشته بسیاری از والدین در شهرستان، خود از سطح سواد بالایی برخوردار نبودند اما به قبولی فرزندانشان در کنکور اهمیت می دادند و بعد از قبولی نیز حاضر بودند از امکانات محدود و مختصر خود نیز چشم بپوشند تا فرزندان دلبندشان تحصیل کرده و مدارج علمی را کسب کنند. امروز با توجه به بالا رفتن سطح علم و دانش و مدرک خودِ والدین این مسئله باید به گونه ای  روشنتر و واضح تر خود را نشان بدهد اما می بینیم که نتیجه نسبت به گذشته بسیار فاجعه بار تر است. آیا خانواده ها دوست دارند فرزندان شان در شهر خور و در دانشگاه های علمی کاربردی به تحصیل ادامه دهند یا از ایجاد انگیزه و روش رفتار و برخورد با فرزندان خود که آنها را به تلاش بیشتر برای رفتن به دانشگاه های دیگر وادارند آگاهی ندارد و عاجز هستند. من این دومی را مهم تر می بینم و به همین دلیل نیز با توجه به تجربه ای که این سال ها  در دبیرستان های محل تحصیل در سمنان که چندین سال رتبه دوم قبولی در کشور را داراست به دست اورده ام پیشنهاد می کنم جلسات مشاوره ای بیشتری برای والدین باید گذارده شود. باید با دعوت از مشاوران مجرب از استان برای خانواده ها و دانش آموزان کلاس ها و جلسات متعددی برقرار کرد که این انگیزه در همه به وجود بیاید.

۳ دبیرستان ها. در دبیرستان دو عامل مهم را می توان مورد بررسی قرار داد:

اول مدیر و معاون و کادر اجرایی است. مدیر نقش بسیار مهمی در به حرکت درآوردن مدرسه و خصوصا کلاس سومی ها و چهارمی ها می تواند داشته باشد وهمین نقش در معاون های مدرسه نیز می تواند وجود داشته باشد. در این جا باید  از نقش مدیر عزیزمان جناب آقای غدیر ایرجی که تلاش بسیار زیادی برای راه یافتن ما به دانشگاه داشت یاد کرده و بگویم یکی از دلایل توجه خاص ایشان به دانش اموزان سال چهارم در آن زمان بود. از ایشان تقدیر و تشکرمی کنم. بهر حال مدیر و کادر اجرایی مدارس ما باید پویا و فعال بوده و بتوانند هماهنگی های لازم را در مدرسه به وجود آورده و با مدارس دیگر در ارتباط بوده و از راه کارهای آنان نیز به خوبی استفاده نمایند. اما آیا مدیران و معاونان مادام العمری مدارس شهرستان ما بعد از یکی دو دهه کار در این پست ها توان و حال و حوصله ای برای این کارها و ارائه طرح و راهکارهای جدید دارند؟ به نظر من اگر بخواهیم یکی از دلایل عمده عدم موفقیت دانش آموزانمان را در کنکور بیابیم همین جا باید تامل و درنگ بیشتری نماییم و البته از زحمات این دوستان نیز تقدیر و تشکر کافی داشته باشیم. سوالی که می توان مطرح کرد این است که چقدر مدیران مدارس ما برای ایجاد انگیزه در دانش اموزان تلاش کرده اند؟ به نظر من یکی از کارهایی که می توان در شهرستان انجام داد و هزینه ای نیز ندارد دعوت از دوستانی است که در سال های قبل در همین دبیرستان ها تحصیل کرده و امروزه از نظر علمی و اجرایی موفقیت هایی کسب کرده اند. وقتی دانش آموزان همین افراد را در دبیرستان خود ببینند و در یک جمع دوستانه به محاوره و گفتگو با آنها بنشینند انگیزه ای در آنها ایجاد خواهد شد که وقتی فلانی توانست چرا من نتوانم؟ …

دوم نقش معلمان و دبیران زحمت کش دبیرستان هاست. از آنجا که خود نیز همکار این عزیزان بوده و افتخارم معلمی در همین سطح است باید بگویم ما نیز بعد از مدتی از فعالیت هایمان کاسته شده و ذوق و شوق اولیه خود را از دست می دهیم و نیاز به روحیه دهی و انگیزه یابی داریم. اما به هر حال نقشی که پذیرفته ایم را باید تا آخرین روزهای کاری ادامه داده و برای فرزندان شهرستانمان که فرزندان خود و فامیلمان نیز هستند تمام هم و غم خود را به کار گیریم. باید از خود سوال نماییم که بعد از پایان تحصیلات دانشگاهی چقدر به روز بوده و اطلاعات و اندوخته هایمان پاسخ گوی نیاز دانش آموزان امروزی است؟ آیا هر سال به کتاب های جدید کنکور و تست توجه و علاقه نشان میدهیم و قبل از تدریس هر درس جدید به آنها نگاهی می افکنیم تا بتوانیم علاوه بر بیان درس به نکات مهم کنکوری درس نیز اشاره داشته باشیم؟ به عنوان یک معلم و همشهری چقدر تلاش کرده ایم با دانش آموزانمان ارتباط صمیمی تری پیدا کرده و در آنها ایجاد انگیزه و نشاط کنیم؟ با توجه به آشنایی که با والدین دانش آموزانمان داریم چقدر از وقت احوال پرسی های خود را صرف ایجاد آگاهی در آنها برای کنکور و دانشگاه فرزندانشان کرده ایم؟ و ….

۴ اداره آموزش و پرورش شهرستان. به نظر من اداره نیز نقش غیرقابل باوری می تواند در این زمینه داشته باشد البته اگر این موضوع برای شان مهم و حیاتی باشد. یک مدیر فعال و معاونان هم نظر و فعال تر می توانند روح نشاط و پویایی و تحرک را در همه مدارس و از جمله دبیرستان ها ایجاد نمایند. اما به نظر می رسد مدیران و و کادر اداری ما به یک سری از کارهای روتین روی آورده و کمتر از خود طرح و برنامه جدیدی ارائه می دهند و فقط و فقط به بخشنامه هایی که از مرکز می رسد توجه می نمایند. نقش اداره در دادن انگیزه به مدیران و  دبیران دبیرستان ها و به طور غیر مستقیم به دانش آموزان بر هیچ کس پوشیده نیست. اداره باید به طور مداوم از دبیرستان ها سر کشی کرده و علاوه بر فضای رفاقتی که در بین همکاران و دبیرستان ها حاکم است به ایجاد فضای رقابتی نیز همت گمارده تا بتوانیم جایگاه شهرستان خود را دوباره به دست آوریم. در همین جا ضمن تقدیر و تشکر از مدیر و معاونان اداره آموزش و پرورش خوروبیابانک درخواست می شود این نوشته را به فال نیک گرفته و در ارائه یک گزارش از دوره طولانی فعالیت خود در این زمینه خاص همراه با طرح ها و برنامه هایی که برای آینده دارند دریغ نفرمایند.

۵ مسئولین شهرستان. منظور از مسئولان بالاتر در ابتدا فرماندار محترم و همه کسانی است که در شورای آموزش و پرورش عضویت دارند. شورای آموزش و پرورش در همه شهرستان ها از جایگاه بسیار والایی برخوردار است و البته این جایگاه به نوع نگاه فرماندار به عنوان رئیس شورای آموزش و پرورش و مطالبه رئیس آموزش و پرورش شهرستان به عنوان دبیر این شورا بر می گردد. اگر رئیس و دبیر این شورا نگاهی فرهنگی و آموزشی داشته باشند از تمام توان و پتانسیل شهرستان و ادارات آن می توانند در جهت خدمت به اهداف آموزش و پرورش استفاده کنند. به خاطر عدم اطلاع از مصوبه ها و اقداماتی که این شورا در سطح شهرستان داشته است از قضاوت در این باره خودداری نموده و آن را به بعد از ارائه گزارش عملکرد فرماندار محترم و رئیس آموزش و پرورش در این احتمالا پایان خدمت کاری خود موکول می نماییم.

بنابراین چنان که روشن است برای بالا بردن رتبه قبولی دانش آموزان شهرستان در دانشگاه های سطح بالای کشور عوامل بسیاری از خود دانش آموز و خانواده و مدیران و معلمان و ادراه و فرمانداری و … دخیل هستند و به همین دلیل برای ایجاد تحرک و پویایی در این زمینه به عزم جدی منطقه ای نیازمندیم. و این نیز بر کسی پوشیده نیست که عزم امروزمان برای تحصیل فرزندانمان در دانشگاه های برتر کشور به توسعه همه جانبه شهرستان مان در آینده کمک خواهد کرد. پس اگر شهرستانی توسعه یافته تر و پیش رو می خواهیم از این مهم نباید غفلت بورزیم.

در اینجا چند پیشنهاد نیز برای کوتاه مدت میان مدت و بلند مدت می تواند مد نظر قرار گیرد.

۱ برای کنکوری های امسال با همکاری اداره آموزش و پرورش و تشکلات دانش جویی مانند جهاد علمی خوروربیابانک و مجمع علمی فرهنگی دانشجویان و فارغ التحصیلان بیابانک فرخی و … در عید نوروز ۹۳ کلاس های آمادگی کنکور تشکیل گردد. مشخص است که فرصت ۱۵-۱۶ روزه عید نوروز برای کسانی که برای کنکور ثبت نام کرده اند فرصت مغتنمی است که با تشکیل کلاس هایی که توسط دانش جویان و برخی از همکاران فرهنگی آشنا با مبانی کنکور مورد استفاده قرار گیرد.

۲ خرید کتاب ها و فیلم ها و نرم افزارهای تست زنی و آمادگی کنکور از طریق آموزش و پرورش و مدارس با کمک افراد خیراندیش و خیّر برای استفاده دانش آموزان در مدارس. همچنین پیشنهاد می گردد اساتیدی که در دانشگاه های کشور تدریس می کنند دانشجویان ترم اول خود را تشویق کنند در صورت داشتن کتاب های تست و بی استفاده ماندن آنها، برای هدیه به منطقه محروم و دانش آموزان بی بضاعت اقدام نمایند.

۳ به عنوان یک طرح بلند مدت در هر شهر و روستا دانش آموزان مستعد و باهوش از پایه های ابتدایی و دبیرستان مرحله اول شناسایی و تحت نظر قرار گیرند تا از هرز رفتن استعدادها جلوگیری شود.

دوباره تاکید می شود این نوشته فقط و فقط به خاطر علاقمندی به کویر همیشه وطنم و به سرنوشت تک تک فرزندان ان خطه سپیدفام و برادران و خواهرانم می باشد و باعث دَین خواهد شد اگر به گونه ای دیگر نیت خوانی شود. امیدوارم این نوشته تلنگری باشد برای تفکر و عمل بیشتر و نه متهم کردن یک دیگر به کم کاری های رایج. و باز امید دارم به دنبال این نوشته نوشته های دیگر از فرهیختگان منطقه را با راه حلها و برنامه های بیشتر شاهد باشیم  و از نقد این نوشته نیز استقبال خواهد شد.

والسلام علی من اتبع الهدی

۱۵ بهمن ۱۳۹۲

علی اصغر آخوندی

  1. معلم گفت:

    امسال برای دوره های آموزشی ضمن خدمت معلمان و بروز کردن آنها از طرف فرمانداری و آموزش و پرورش از معلمان پول گرفته میشه. نتیجه اون هم اینه که معلمایی که دنبال گرفتن گروه و ارتقا رتبه هستن بیشتر حاضرن پول بدن تا اونایی واقعا دنبال پیشرفت هستن!
    چون تمام اطلاعات این دوره ها را میشه تو اینترنت یافت. (بذون هزینه) ولی کسی بهت مدرک و ساعت ضمن خدمت نمی ده!

    کلاسهای کنکور توی کانون مختلط برگزار میشه! من مخالف بحث مختلط نیستم ولی تو این مرحله نه!! ۱۲ سال جدا بودن این چند ماه هم روش. با فامیلام صحبت می کنم (دوستانه) از صحبتاشون میشه فهمید که تو کلاس فکرشون جای دیگه اس! خواه نا خواه بعد کلاس هم …! خیلی بده! تازه اینا اون ممتازها و انگیزه دار هاشون هستن.

Go to TOP