photo_2016-11-08_12-25-04

به نشانه اعتراض دستگاه را در سطل زباله گذاشتم

در این نوشته پیگیر مشکلی که برای یکی از همشهریان پیش آمده شده بود شدیم.

به گزارش سفیرخور مردم مناطق دور افتاده و محروم مانند خوروبیابانک از کمبود امکانات و نیروی متخصص در اکثر زمینه ها رنج می برد و ضرر آن بیشتر نصیب مردمی می شود که در با همه کمبود ها در زادگاه خود مانده اند تا نگذارند رد پای زندگی از این نقطه کویری محو شود.

یکی از مشکلات که سال ها است مردم با آن دست و پنجه نرم می کنند مربوط به حوزه بهداشت و درمان می شود که گاه برای اعزام مصدومان حوادث جاده ای، گاه برای زایمان و گاه برای بیماران بد حال و گاه برای ساده ترین جراحی باید کیلومتر ها راه را بپیمایند و رنج رسیدن به مرکز درمانی را تحمل کنند.

دو روز پیش محمدرضا فیروزی یکی از همشهریان با سابقه ی ۲۷ سال معلمی با خبرنگار سفیرخور تماس گرفت و از وضعیت خدمت رسانی درمانگاه خیریه شادن یغمایی شهر خور گله مند بود.

وی ماجرا را به این شرح برای خبرنگار سفیرخور تعریف کرد:

چهارشنبه هفته پیش پدرم دچار ناراحتی قلبی شد، آمبولانس باید از شهر فرخی به خور می آمد، حضور آمبولانس نزدیک به ۴۰ دقیقه طول کشید و مدام تماس می گرفتیم که چرا آمبولانس نرسیده و پاسخ می دادند که در راه است.

وقتی راننده آمبولانس آمد عذر خواهی کرد و گفت: «ببخشید من گوشیم خاموش بوده »، خلاصه سر انجام پدرم را به نایین اعزام کردند و در نایین هم دو روز بستری بود و پس از مشاهده وضعیت نامطلوب بیمارستان نایین، خودمان پدر را برای مداوا به یزد بردیم.

در یزد پدرم بستری شد و مورد معالجه قرار گرفت و با نظر پزشک معالج از بیمارستان مرخص شد و به خور بازگشتیم.

نزدیک سحر حدود ساعت چهار تلفن خانه به صدا در آمد و مادرم گفت که پدر قلبش درد گرفته. فورا با ۱۱۵ تماس گرفتم و انصافا ظرف مدت ۶ دقیقه به منزل پدرم رسیدند.

اقدامات اولیه را که انجام دادند با خودم گفتم که بهتر است زودتر به درمانگاه بروم و تا رسیدن آمبولانس به آن جا، پرسنل درمانگاه آماده باشند.

اولا که نگهبان بیمارستان را از خواب بیدار کردم تا درب را باز کند و بزشک و پرستاران را خبر کند.

دوما دکتر شیفت برای پدرم نوار قلب تجویز کرد اما متاسفانه ظاهرا پرستار ها کار با دستگاه را بلد نبودند و با معطلی چند دقیقه ای متوجه شدند دستگاه فاقد کاغذ می باشد، در مرحله بعد برای قرار دادن کاغذ اقدام کردند که این بار اندازه کاغذی که برای دستگاه آوردند مناسب این دستگاه نبود و با تماس تلفنی از قسمت دیگری کاغذ مخصوص آوردند.

با حضور یکی از همکاران اورژانس خور اقدام به گرفتن نوار قلب کردند، بعد از آن متوجه شدم که اتصالات دستگاه را به بدن پدرم اشتباه وصل کرده اند، در نهایت توانستند یک نوار قلب ناقص بگیرند که پزشک شیفت گفت من نمی توان از این نوار تشخیص بدهم.

در آخر هم به اعتراض دستگاه را برداشتم و در سطل زباله گذاشتم.

موضوع را از مهیار حاجی مالیان مدیر شبکه بهداشت و درمان شهرستان پیگیری کردیم که ضمن اعلام بی اطلاعی از موضوع گفتند که ماجرا را از رئیس درمانگاه جویا می شوند و پاسخ ما را خواهند داد.

در تماس بعدی با وی، مدیر شبکه بهداشت بیان داشت که:« من موضوع را بررسی کردم، ظاهر امر این است که دفعه اول که برای نوار گرفتن اقدام کرده اند، نوار در دستگاه گیر کرده است و مجددا مجبور به گرفتن نوار شدند ولی نه از لحاظ زمانی فوت وقت شده و نه اینکه آسیبی به بیمار رسیده است و علی رغم دستور اعزام بیمار را با رضایت شخصی مرخص کرده اند.

وی افزود: نوار گرفته شده و در پرونده بیمار موجود است و دکتر نیز نوار را مشاهده و تایید کرده است.

مهیار حاجی مالیان در مورد اعزام به یزد که در سفر وزیر بهداشت به شهرستان مطرح شده بود ملاک را اولویت زمانی و تخصصی موجود در مراکز درمانی عنوان کرد.

سفیرخور: آنچه در بالا خواندید مطالبی بود که محمدرضا فیروزی با ما در میان گذاشت و پاسخ های مسئول بهداشت شهرستان که به ما ارائه شد.

این که کمبود امکانات وجود دارد چیزی است که مردم کویر با آن کنار آمده اند ولی استفاده صحیح و آموزش استفاده بهینه از وسایل موجود مسأله ای است که نه نیاز به هزینه ای دارد نه موافقت فلان مسئول، فقط همت و دلسوزی خودمان را می طلبد.

photo_2016-11-08_12-25-04

انتهای پیام/

  1. ناشناس می‌گه:

    ما هم در شهرستان خور ۱۱۸شهید تقدیم کردیم،داشتن حداقل امکانات حق مردمی که نگهبانان کویرند،میباشد اما …
    ۱_بعدگذشت ۳۸ سال از انقلاب داشتن یک روز در ماه از سونوگرافی خواست نامعقولی نیست.
    ۲_وزیر محترم دستور اعزام بیمار به یزد را صادر فرمودند اما هنوز به نایین اعزام میشود
    ۳_استفاده بهینه از امکانات موجود مورد امتنان است
    ۴_بیش از ۹۵درصد زایمانها خارج از خور صورت میگیرد
    ۵_تعویض تجهیزات پزشکی به علم روز لازم به نظر میرسد ،بسیاری از تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی به روز نیست و فرسوده یا تاریخ گذشته است
    ۶_به کار گیری کادر مجرب و با اخلاق ،حداقل علم استفاده از وسایل درمانی موجود را بلد باشند
    ۷_اجرای طرح سلامت که ده درصد هزینه های پزشکی از بیمار اخذ گردد
    ۸_وجود داروخانه دولتی شبانه روزی آرزوی مردم است
    ۹_وجود لیوان یکبار مصرف و دستمال کاغذی لازم است
    ۱۰_برگزاری کلاس های ضمن خدمت برای آموزش کار با وسایل و تجهیزات پزشکی و دارویی
    ۱۱_آماده باش راننده و امبولانس در هر لحظه جهت اعزام بیمار
    ۱۲_ وجود یک دستگاه بالگرد جهت اعزام بیماران اورژانسی فوری

  2. محمدرضا فیروزی می‌گه:

    سلام ضمن تشکر از آقای مالکی و نظرات همشهریان گرامی
    متاسف شدم که واقعیت گفته نشده
    اولا بیش از ده متر نوار قلب گرفته شد و داخل سطل اشغال رفت
    دوما نمونه نوار قلب را دارم که به شکل خطوط افقی یا عمودی گرفته شده
    سوما فاکتور دارم اگه دستگاه درست بوده چرا پولش محاسبه نشده؟؟؟؟
    چهارما من برای گفته هاین قسم یاد میکنم آیا ایشان این کار می کنن؟؟؟؟؟؟؟
    به هر حال در «یوم تبلی السرایر »همه چیز اشکار می شود برای آن روز توجیه پیدا کنن که زمین و دست و پا و….شهادت خواهند داد

  3. حسن فیروزی می‌گه:

    از نماینده محترم تقاضای پیگیری این موضوع را داریم که دیگر تکرار نشود.
    بارها در بیمارستان شاهد بودیم که صدای تلویزیون آنجا سرسام آور بالاست

  4. Ali می‌گه:

    این متن از سایت سفیرخور کپی شده
    نماینده مردم خوروبیابانک با اشاره به نزدیک بودن اتمام عملیات ساختمانی بیمارستان شهر خور گفت: با دستور مستقیم وزیر محترم بهداشت ۲/۵ میلیارد تومان تخصیص مجدد انجام شده است و با قول مساعد رئیس دانشگاه علوم پزشکی اصفهان و معاون پشتیبانی این دانشگاه و بازدید هایی که به صورت مستمر انجام شده امیدواریم تا پایان امسال شاهد اتمام این پروژه ی مهم برای شهرستان باشیم. ۹۴/۰۳/۱۴
    بیش از یکسال از قول مساعد جناب نماینده سابق و رئیس دانشگاه علوم پزشکی گذشته و هنوز که هنوزه عملیات ساختمانی بیمارستان تمام نشده.
    اینم خبر کاملش
    http://safirekhoor.ir/29172

    فقط حرف

  5. همشهری وقتی ریس شبکه وبهداشت ماهی یک هفته خور باشد چه توقع ی دارید که فرماندارچیزی به او نمی گوید

  6. وقتی با نعش کش مصدوم تصادفی جابجا کنن دیگه توقع چیزای دیگه نیست

  7. همشهری می‌گه:

    تقصیر خودمان است که چشم به روی کمبود ها می بندیم
    چند نفر تا به حال در راه اعزام به شهر های دیگر جان داده اند
    چند نوزاد در راه اعزام به دنیا آمده اند
    تا کی باید چوب کم کاری عده ای را بخوریم

Go to TOP